E. A. Koşmasaydım Mor Fille Kapışamazdım

Ara
2016
31

posted by on aktif yaşam, koşu, Motivasyon, sağlık, spor

Modern çağın hastalığı: depresyon, kaygı bozukluğu ve panik atak diye diye algılarımıza işlediler. Başımıza gelmediyse de diye diye getirdiler.Bunlardan birini mutlaka olduk ya da olduk sandık daha da fenası gerçekten olup da inkar ettik .
Bundan 4-5 yıl önce ben de bu tarz problemlerle omuz omuz halaya kalktım. Sürekli bir kaygı hali, başıma ha bir şey geldi ha gelecek psikozları, yaşam alanımı kısıtlayan davranışlar falan… Resmen mutlu olamıyorum, kendim mutsuz olduğum gibi etrafımdakileri de mutlu edemiyorum. Yapılan tetkikler, çekilen MR lar … kelimenin tam anlamıyla domuz gibiyim ama kendimi yarın ölecekmişim gibi hissediyorum hali. Sonrasında alınan terapi destekleri falan, yok!
Kendimi o kadar inandırmıştım ki yarını göremeyeceğim diye bunu düşünmekten bugünü es geçer olmuştum resmen.
Terapilerimden birinde, yaptığımız çok basit bir çalışma benim inanç kalıplarım konusunda düşünmeme sebep oldu. Doktor bana resimdeki mor bir fili gösterip filin mor olduğuna inandırmaya çalıştı ve bu konuda beni bir kaç seans boyunca ikna etmeye çalıştı. aradan uzun bi zaman geçtikten sonra  bana bir gün bi konuşma esnasında fillerin ne renk olduğunu sorduğunda ağzımdan çıkan MOR cevabı beni acayip şaşırttı . Resmen doktor beni inandırmış.
Neyse asıl anlatmak istediğim kısım koşuya nasıl sevdalandığım.

Ben bu kendimi kötü hissettiğim zamanlarda düzenli spor yaparken – o zamanlar pilates ve yoga ağırlıklı çalışıyordum  – kalp krizi geçireceğim kaygısıyla hayatımı tamamen stabil yaşamaya başladım. Ta ki inandırılmış ‘Mor Fil’ e kadar. Kalp krizi geçireceğime kendimi nasıl inandırdıysam artık…
Kendimi rahatlatabileceğim hatta sağlığım için daha iyisini yapabileceğim bir spor branşı aramaya başladım. Hem enerjimi atıp rahatlamak, hem yorulup başka hiç bir şeyi umursamamak, hem de maliyetsiz olsun istiyordum. İnternetten araştırmaya başladım . Profesyoneller değil amatörlerin blogları ilgimi çekiyordu. Benimkine benzerdi hikayeleri ve koşu bloglarını okur oldum her gün. Derken kendime koşu parkurları belirledim. Koşu ekipmanları aldım. Eskiden de koşular yapardım ama kısa ve spor öncesi ısınma amaçlıydı daha çok.
İlk 5K için koşmaya başladığımda 4.5K da bıraktım kalp krizi geçirir miyim acaba kaygısıyla :) Yine Mor File takılmıştım anlayacağınız:) Derken 5K, 10K , 15K, yarı maraton …. Koştukça kaygılarım azaldı, yaşam tarzım değişti, disipline oldum, instagramda 2014’ten beri kosar_adim adında bir hesabım var, koşu yarışları sayesinde yeni yerler gördüm, yeni arkadaşlıklar edindim, hatta hamileliğimin ilk 4 ayı koşmaya ara vermedim veremedim. Oğlumla -anne karnında-  5K ilk madalyamızı bile aldık.-Şimdi hamile pilatesi ve bol bol yürüyüş yapıyorum-
Açıkçası yaptığım diğer sporların yanında beni en çok mutlu edeni, motive edeni, bende prozac etkisi yaratanı koşu oldu. Ha! Bu arada hala arasıra MOR FİL ile karşılaşsak da yanından koşarak geçiyorum.
Mutlu, sağlıklı, huzurlu bir yıl dilerim .
Elif.

 

FacebookTwitterGoogle+LinkedIntumblrEmail

Tags: , , , , , ,